بيان جنگ حصد و خنافس قعقاع سوى حصيد لشكر كشيد كه در آنجا روزبه و زرمهر هر دو بهم رسيده بودند جنگ آغاز شد و كشتارى عظيم واقع گرديد و قعقاع زرمهر را كشت . ( در اغلب كتب تاريخ و ادب زرمهر آمده و به عربى هم ترجمه شده كه « الشمس الذهبيه » باشد ولى صحيح آن روزمهر است چنان كه قاتل او قعقاع در تفاخر خود شعر گفته و تصريح كرده كه نام او روزمهر است ) . عصمت بن عبد اللّه يكى از بنى حارث بن طريف ضبى هم روزبه را كشت . عصمت از طايفه برره بود كه آن طايفه تماما مهاجرت نمود برگزيدگان هر قومى كه متفقا مهاجرت مىكنند برره خوانده مىشوند ( پرهيزگاران پاكان ) مسلمين هر چه در حصيد بود بيغما بردند . ايرانيان هم همه گريختند ( دو سردار آنها كشته شدند ) و بخنافس پناه بردند . ابو ليلى و اتباع او آنها را تا خنافس پى كردند در آن محل مهبوذان سردار سپاه ايران بود چون مهبوذان بر هجوم اعراب مسلمان آگاه شد بمصيخ گريخت و بهذيل بن عمران ملحق گرديد .